Suudi Arabistan'ın Hicaz bölgesi üzerinden Şam'dan Medine'ye uzanan Hicaz demiryolu, Osmanlı Türk İmparatorluğu'nun başlıca demiryollarından biriydi ve çöl boyunca hayati bir rotaydı. Demiryolu, 1900 yılında Osmanlı Sultanı II. Abdülhamid'in emriyle inşa edildi ve kutsal şehre hac yolculuğunu kolaylaştırmak için Mekke'ye kadar uzanması gerekiyordu. Ancak asıl amacı imparatorluğun en uzak eyaletleri üzerindeki kontrolünü güçlendirmekti.
Demiryolu, varış noktasına 400 kilometre kadar yakın olan Medine'ye kadar ulaşabildiğinde, Birinci Dünya Savaşı patlak verdi ve tüm inşaat çalışmaları durma noktasına geldi. Stratejik İngiliz subayı T.E. liderliğindeki Araplar. Arabistanlı Lawrence olarak bilinen Lawrence, Türk hakimiyetine karşı ayaklandı ve demiryolu ana hedef haline geldi. Bugün demiryolunun büyük bir kısmı çölde terk edilmiş durumda, raylar kum tarafından yutulmuş, vagonlar ve motorlar devrilmiş ve çalılarla kaplanmış durumda.
Dünya Savaşı'ndan önce bile, komşu çöl bölgelerindeki Bedeviler, hacıların kutsal yerlere giden rotası üzerindeki kontrollerine meydan okuduğu için sık sık demiryoluna saldırıyorlardı. Yüzyıllar boyunca eski Arap kabileleri hacılara zorlu çölde rehberlik etmiş ve onları korumuştu. Kervanlarla ve deve sırtında seyahat eden yolculuğun tamamlanması kırk günden iki aya kadar sürüyordu. Demiryolu 1908'de açıldığında, iki aylık zorlu yolculuk, konforlu ve daha ucuz dört günlük bir yolculuğa indirgenmişti. Haber yayıldıkça Rusya, Orta Asya, İran ve Irak'tan binlerce hacı trene binmek için Şam'da buluştu. 1912 yılına gelindiğinde demiryolu yılda 30.000 hacı taşıyordu; 1914 yılında bu rakam 300.000 yolcuya yükseldi.
