Gençlik ve Bağımlılık: Bir Gelecek Meselesi
Gençlik, bir milletin geleceğidir; neslin devamlılığı, var olma ya da yok olma meselesidir. Ancak günümüzde toplumlar, dış etkenlerin de tesiriyle uyuşturucu ve benzeri madde bağımlılıklarının pençesinde kıvranmaktadır. Bu bağımlılıklar, gençleri ailelerinden kopararak topluma zarar veren bireylere dönüştürmektedir. Bu noktada herkesi suçlamak kolaydır; fakat asıl mesele, bireyin kendini koruma bilincine sahip olmasıdır.
Kullanım ve Bağımlılık Oranları
Bağımlı Sayısı:
Birleşmiş Milletler (UNODC) 2024 raporuna göre, Türkiye’de yaklaşık 1,7 milyon uyuşturucu bağımlısı olduğu tahmin edilmektedir. Bazı uzmanlar ve sivil toplum kuruluşları, davranışsal bağımlılıklarla birlikte bu sayının çok daha geniş bir kitleyi etkilediğini vurgulamaktadır.
Adli İşlemler: 2024 yılı içinde narkotik suçlar kapsamında yaklaşık 375 bin şüpheliye adli işlem yapılmıştır. Bu rakam, kolluk kuvvetlerinin mücadelesinin ne kadar yoğun olduğunu göstermektedir.
Geçtiğimiz günlerde katıldığım bir panelde konuşmacıları dinledim. Ne yazık ki sergilenen tavırlar pek hoşuma gitmedi; çözüm üretmekten ziyade adeta bir “şov” havası hâkimdi. Oysa sorun çok daha derindi: Gençlerin uyuşturucu batağına çekilmesi, çeteleşme ve fuhuş gibi karanlık sektörlerde “istihdam” edilmeleri, toplumun geleceğini tehdit eden bir gerçektir. Bugün isimlerini sıkça duyduğumuz “Daltonlar” veya “Casperlar” gibi yapılar, bu ülkenin acı bir realitesidir. Basit bir para hırsı için insan canına kıyabilen, gasp yapan bu “zavallı” gençler, aslında toplumun en büyük kaybıdır.
Ölüm Vakalarında Korkutan Artış
Yüzdesel Artış: 2024 yılı verilerine göre, doğrudan uyuşturucu madde bağlantılı ölümler bir önceki yıla göre %42,3 artarak 427’ye yükselmiştir.
Genç Ölüm Oranı: Hayatını kaybedenlerin büyük çoğunluğu 30 yaş altı gençlerdir. 2024 yılında hayatını kaybeden 427 kişiden 160’ı bu yaş grubundadır; bu ölümlerin 6’sı ise maalesef 18 yaş altındaki çocuklardır.
Gençlerin bu tür karanlık yollara sapmasındaki temel etkenler; seküler hayatın getirdiği boşluk, büyükşehirlerdeki kontrolsüz erişim imkânları, yanlış arkadaş çevresi ve aile içi iletişim kopukluğudur. Ancak tüm bunların ötesinde en büyük eksiklik, hakiki bir maneviyat noksanlığıdır. İnanç; insanı Yaradan’a karşı “Elif” gibi dimdik, “Vav” gibi mütevazı bir kul yapar. Helali ve haramı bilen bir gencin suça meyletme oranı, manevi boşluktaki birine göre çok daha düşüktür. Maneviyat, hayatın merkezine doğru bir şekilde yerleşirse; toplum kiralık katillerden ve çetelerden değil; gönül, sevgi ve hoşgörü elçilerinden oluşur.
Günümüzde, bazı siyasi söylemler ve uygulamalar nedeniyle dine veya maneviyata karşı bir tepki oluştuğu görülmektedir. Bu yanlış bir yaklaşımdır. Nasıl ki menfaatçi bir Kemalist, Mustafa Kemal’i tam olarak temsil etmiyorsa; “Müslümanız” diyerek yanlış işlere imza atan, sadece alkış tutan veya kişisel çıkar peşinde koşanların hataları da İslam’a mal edilmemelidir.
İslam’ın hepimize yüklediği görev; şuurlu, çevresine duyarlı ve insanlığa hizmet eden birer fert olmaktır. Kişilerin yaptığı yanlışlar, mensup oldukları inanç veya ideolojilere yansıtılmamalıdır.
Gençlerimizi uyuşturucu ve bağımlılık sarmalından kurtarmak için ezbere konuşmayı bırakmalı, sahadaki gerçeklerle yüzleşmeliyiz. Bu konuda psikologlardan doktorlara, yetkililerden ailelere kadar herkes el birliğiyle bir “seferberlik” ilan etmelidir. Unutulmamalıdır ki kurtarılan her bir genç, kurtarılan bir gelecektir.
