Kış kapıya dayanırken herkesin ortak bir arzusu var:
Evlerimiz sıcak olsun, kombimizi çekinmeden açabilelim, bir battaniyeye sarılıp titremeden mevsimi geçirelim.
Sıcak bir ev, insanın sadece bedenini değil, huzurunu da ayakta tutar.
Fakat memleketin gerçeği bu ideal tablonun çok uzağında.
Bugün kışın sertliğini en çok termometrelerde değil, faturaların üzerinde hissediyoruz.
Özellikle emekli ve asgari ücretli için her ay kapıya bırakılan zarf, soğuktan çok daha fazla ürpertiyor insanı.
Bir yanda kar yağınca tatil beldelerine koşanlar, kayak merkezlerinde yüz binlerce lira harcayanlar…
Diğer yanda battaniyeye sarılıp doğalgazı açamayanlar…
Aynı mevsimi bu kadar farklı şekilde yaşıyor olmamız düşündürücü.
Geçtiğimiz gün bir esnaf arkadaşımın dükkânında otururken yaşlı bir teyze uğradı.
Sohbet ilerledikçe kışın onun için ne kadar ağır geçtiğini gördük.
Eşinden kalan küçük maaşla ayakta durmaya çalıştığını, bu yüzden kombiyi neredeyse hiç açamadığını söyledi.
Bu ülkede kimsenin “Isınmak lüks oluyor artık” cümlesini kurmaması gerekirdi; fakat o teyzede bu cümlenin bütün ağırlığı vardı.
Bir başka sorun da kamu kurumlarında tasarruf bilincinin hâlâ yeterince yerleşmemiş olması.
Koridorlarda saatlerce açık kalan ışıklar, gereksiz yere sonuna kadar açılan ısıtıcılar…
Bu israfın bedeli, dolaylı olarak yine vatandaşa dönüyor.
Eğer tasarruf toplumun her kesimine örnek olmaksa, başlangıç noktası hiç şüphesiz devletin kendi kapısı olmalıdır.
Ve elbette Gazze…
Bu kış bizim için ağır görünse de, orada “ağır” kelimesinin karşılığı çok daha acımasız.
Evsiz, yersiz, çadırsız yüz binlerce insan…
Bir çocuğun sıcak bir odayı değil, rüzgârı kesen bir brandayı hayal ettiği bir yer.
Biz burada faturaları düşünüyoruz; onlar ise hayatta kalacak bir barınak arıyor.
Kış yalnızca hava durumunu değil, toplumun vicdanını da ölçer.
Evlerimizin sıcaklığı kadar, kalplerimizin sıcak kalması da önemlidir.
Çünkü bu ülkede gerçek ısı, kombiden değil; dayanışmadan, merhametten, birbirine sahip çıkmaktan doğar.
vesselam.
