H24/ Makale / Adil AVAZ
“Dokunulmaz”lık. Ne garip bir hüküm, kelime ve kavram. İçinde her türlü umutsuzluğu barındırıyor. Zulüm yapar dokunamazsın. İftira atar dokunamazsın. Fukaranın alın terini peşkeş çeker dokunamazsın. Torpil yapar, çöker, açar, kapar dokunamazsın…
Umutların demlendikçe acılaşır. Ertelenen “hesap sorma”lar zaman aşımına uğrar. Bankerler milletin cebindeki son kuruşun sinyallerini alan yarasalar gibi. Kocasını/karısını öldüreni, aldatanı yakalamak için umut bağlanılan magazinciler. Kendi itibarları için, emekçileri itibarsızlaştıranlar. Ve en tepeden bakanlar…
“Adalet, mülkün temeli(mi)dir”; yoksa temelin mülkü mü belli değil. Herkes kendisinin tanrısını yaratmış ona tapıyor ve ona dokundurtmuyorlar. Atadır, gavsdır, reistir, patrondur, paradır, önderdir vs dokunamazsın.
Umutlar çalınıyor. Emek çalınıyor. Hayatlar çalınıyor. Egemenlerin şatafatlı dünyası için, kölelikten de öte kobaylaştırılan insanlar! Hevaü hevesleri uğruna, heba edilen insani karakterler. “Az bir pahaya karşılık satılan” değerler. Dokunamazsınız “demokrasinin demokratik değerleri”ne! Sokak hayvanlarını kıskanacak kadar, “sevici”siz insan yığınlarının yaşamla cedelleşmesi. Dini mafya, kemalist mafya, muhafazakar mafya, ırkçı mafya ve egemen mafyanın çöreklendiği zavallı insanlık. Din adına “deve sidiği”, “sümükü şerif”in vs tartışıldığı, adalet adına esra, müge, zahidelerden medet umulduğu, ekonomide garsonun bahşişine göz dikildiği, bahçedeki hıyarın dolar bazlı millete girdiği, soykırım mitinglerine 50 kişi, konser veya maçlara 50 bin kişinin katıldığı bir toplumun ahlakına dokunamazsınız. “Mesih” sendromlu milyonların , yılanlarla sarmaş dolaş olması için denize düşmeyi bahane eden kalabalıklara dokunamazsınız.
Dokunamazsınız, mezheplerine, meşreplerine, partilerine.
Dokunamazsınız tanrılarına/putlarına.
Ömür dediğiniz bir rüyadır. Uyanacaksınız elbet. Ve uyandığınızda dokunacaklar. O gün, bütün “dokunulmaz” dikeylerin yerle yeksan olduğu gündür. Öyle “ışıklar, ışıldaklar içinde” uyulmuyor.
