Dünya Sevgisi ya da Dünyevileşme
Dünya hayatı esasen, ahiret hayatının karşılığı olarak kullanılır. Çünkü insan için asıl olan ahiret hayatıdır. Ahiret hayatı baki, dünya hayatı geçicidir. Hayatüd-dünya, yakın hayat anlamına gelir. Bu kelime Kuran’da daha çok ahiretten veya ölümden önceki hayatın sıfatı olarak geçmektedir. Dünya hayatı ahiret hayatının önsözüdür. Geçici hayatta yapılması gereken, asıl hayata hazırlanmaktır.
Dünya hayatını asıl hayat haline getirmenin doğal sonucu dünyevileşmektir. Dünyevileşme; siyasi ve felsefi temel¬leri olmakla birlikte, sunduğu yaşam tarzı ile Allah’ın dikkate alınmadığı ve yaşam felsefesinde Ahiret hayatını değil dünya hayatını esas alan seküler yaşam anlayışıdır. Seküler anlayış ahreti düşünmeden, dünyadan daha çok haz, daha çok mutluluk düşüncesi ile hareket eder.
Günümüzde asıl tehlike dünyevileşmenin İslami bir kılıfa bürünmesidir. Öncelikle dünya ve dünyalıklara sahip olma duygusuyla haram helal hassasiyetimizi kaybediyoruz. Dünya hayatının güzelliklerine sahip olma adına, dünya hayatı bir amaç haline geliyor ve dünyada güç kazanmak için vazgeçmediğimiz hiçbir kutsalımız, yapmadığımız hiçbir zulüm kalmıyor.
Bütün bunları dünya hayatına gereğinden fazla değer vermemizden dahası dünya hayatını bir amaç haline getirmemizden kaynaklanıyor.
İmam Ali “Sizin dünyanızın benim yanımda bir keçi aksırığı kadar değeri yok” der. İmam Ali hayatı ile dünyaya bir keçinin aksırığı kadar değer vermediğini gösterir. O hilafetin kendi hakkı olduğuna inandığı halde İslam toplumunda fitne çıkmasın diye hilafet mücadelesi içerisine girmedi. Kendisinden önceki halifelerden hiçbir dünyevi talepte bulunmadı. Yardımına ihtiyaç duyduklarında onların yanında oldu. Diğer zamanlarda rabbine ibadet edip derdini kuyulara anlattı.
İmam Ali, halife seçildiğinde birileri ona akıl verdiler. Dediler ki “hilafetini güçlendirene kadar Muaviye’yi valilikten azletme ve Hz.Osman döneminde beytülmaldan almaya alışkın olanlara bir süre sende ver” İmam Ali kendisine siyaset öğretmeye kalkanlara şu cevabı verdi. “Siz benden hilafetimi adaletsizlik üzerine mi kurmamı istiyorsunuz. Vallahi bunu yapmayacağım.” Onun devlet siyasetinin temelini güvenlik siyaseti değil, maslahat siyaseti değil adalet siyaseti oluşturuyordu. O uygulamaları ile adalet gerçekleşsin isterse kıyamet kopsun diyordu.
O dünyaya dalan bizlere “Dünya arkasını dönmüş gidiyor, ahiret ise yönelmiş geliyor. Bunlardan her ikisinin de kendine has evlatları var. Sizler ahiretin evlatları olun. Sakın dünyanın evlatları olmayın. Zira bugün amel var hesap yok, yarın ise hesap var amel yok” diyordu.
Günümüzde dünya sevgisi Müslümanlara o kadar hakim olmuş ki, dini inanç, ibadet ve İslami mücadelemizi bile dünyevileştirmişiz.
Dünyada makam ve mevki sahibi olma adına kullanmadığımız, feda etmediğimiz, hiçbir değerimiz yok. Dün dünyevi iktidar adına, bir bölgenin valiliğine sahip olma adına nice kanlar döküldüğünü tarihi kaynaklarımızdan okuyoruz.
Şam valiliği sırasında lüks ve şatafat içerisinde yaşayan adaletsiz uygulamaları ile öne çıkan Muaviye, İmam Ali tarafından valilikten azledildi. Bu azledilmeyi kabul etmeyerek sözde Hz. Osman’ın kan davasını güderek meşru halifeye isyan edip asi/baği oldu. Ve Sıffın savaşında bazı kaynaklara göre 70 bin Müslüman’ın ölmesine sebep oldu . Sahabe diye Muaviye’nin dünyevi iktidar uğruna Şam valiliği uğruna sebep olduğu bu faciaya Ali haklıydı ancak Muaviye’de haksız değildi diyerek sorunu içtihat farkı olarak, ortaya koyan sözde alim, hoca ve yazarlara sormak istiyorum 70 bin Müslüman’ın ölmesine sebep olmayı meşru kılacak bu içtihat farkı neydi acaba?
İslami hilafeti saltanata dönüştüren Muaviye hangi içtihatta bulundu da 70 bin Müslüman’ın ölmesine sebep olacak bir savaşa girdi. İmam Ali savaştan önce, 70 bin Müslüman ölmeden, sözde farklı içtihat yaparak büyük bir ordu ile Sıffın’a gelen Muaviye’yi Kuran’ın hakemliğine davet etti. Muaviye bu daveti kabul etmedi. Savaş başlamadan Kuran’ın hakemliğini kabul etmeyen Muaviye, savaşın sonlarına doğru 70 bin Müslüman öldükten sonra savaşı kaybettiğini görünce Amr B. As’ın hilebazlığı ile mızrakların ucuna Kuran yaprakları asıp İmam Ali’yi Kuran’ın hakemliğine çağırdı. Savaş başlamadan 70 bin Müslüman ölmeden Kuran’ın hakemliğini kabul etmeyen Muaviye’yi 70 bin Müslüman öldükten sonra Kuran’ın hakemliğine götüren içtihat farkı neydi diye rahmetli Sezai Karakoç üstada sormak isterdim.
Bugünde dünyevileşmiş insanoğlu, sözde dindarda olsa dünyada güç ve iktidar kazanma adına yada, iktidarını kaybetmeme adına, fitne ve fesat çıkarmaktan geri kalmıyor, fitne ve fesatlara alet olmaktan, zulüm ve haksızlıklara alet olmaktan, toplumları iç savaşın içerisine sürüklemekten en basiti ile zulüm ve haksızlıklara duyarsızlaşmaktan geri durmuyor.
Tüm bunları yaparken insanoğlu dünyanın geçici olduğunu da söylüyor. Evet, ne yazık ki dünyanın geçici olduğunu dilimizle söylüyoruz ama davranışlarımızla dünyada baki kalacakmış gibi davranıyoruz.
Rabbimiz kerim olan kitabında dünya hayatının bir oyun ve eğlence ve aldatıcı bir zevkten başka bir şey olmadığını söyler.
“Biliniz ki dünya hayatı bir oyun, bir eğlence, bir süs ve kendi aranızda övünme, mal ve evlat çoğaltma yarışından ibarettir. Bu, tıpkı bir yağmura benzer ki; bitirdiği ot, ekincilerin hoşuna gider, sonra kurur, onu sapsarı görürsün, sonra çerçöp olur. Ahirette ise çetin bir azab; Allah’tan mağfiret ve rıza vardır. Dünya hayatı, aldatıcı bir zevkten başka bir şey değildir.” (Hadid-20)
“Dünya hayatı ancak bir oyun ve eğlenceden ibarettir. Eğer iman eder kötülükten sakınırsanız, Allah size mükâfatınızı verir. Ve sizden bütün mallarınızı harcamanızı da istemez.” (Muhammed-36)
Evet dünya hayatı bir oyun ve eğlenceden ibarettir. Ve geçicidir. Her Müslüman’ın kendi iç dünyasında dünyaya ne kadar değer verdiğini sorgulaması gerekir. İmam Ali gibi dünya gözünüzde değersizleşirse elinizden alınan hilafet olsa dönüp bakmazsınız.
Ama dünya sevgisi içinizi kaplamışsa bir valilik için İmam Hüseyin’in katili olmayı göze alabilirsiniz. Hükümetinizi kaybetme korkusu ile küresel zalimlerin zulümlerine alet olabilirsiniz. İktidarlarınızı kaybetmemek için yada ekonominiz kötüye gitmesin diye soykırımlar karşısında sadece konuşup hiçbir somut tepki ortaya koymaz, hiçbir tepki ortaya koymadığınız gibi dolaylı yoldan soykırımcılara destek bile olabilirsiniz. Üstüne bu yaptığınıza bazen dini kılıfta bulursunuz.
İki milyar Müslüman’ın 56 adet İslam ülkesinin olduğu bir dünyada Gazze’de iki milyon Müslüman üç yıldır soykırıma uğruyor, kadın çocuk yaşlı Müslümanlar katlediliyor, soykırımcı İsrail’in uyguladığı ambargo ve abluka ile iki milyon Müslüman açlığa mahkum ediliyor. Bu acı gerçeklik karşısında, iki milyar Müslüman, 56 İslam ülkesi soykırımı engellemekten acizse, aç kardeşlerine gıda yardımı bile göndermekten acizse ve bu acizliklerini Amerika’nın gücü ile izah ederek mazur görmeye çalışıyorlarsa, dünyevi iktidarlarını kaybetme korkusunun Müslümanları nasıl bir zillete düşürdüğünün bundan daha net bir fotoğrafı olamaz.
Bugün sadece direniş cephesi bu soykırım karşısında Gazze’deki kardeşlerine yanında oldu. Yemen’de Lübnan’da Gazze’ye destek cepheleri açarak Gazze’deki kardeşleri ile aynı kaderi paylaştılar. Gazze gibi müstekbir zalim Amerika ve İsrail tarafından bombalandıkları yetmiyor gibi adı Müslüman kimi ülkeler tarafından da zulümlere uğradılar uğruyorlar. Direniş cephesi bu onurlu duruşu İmam Hüseyin mektebinin öğrencisi olarak “Heyhat minez zille/ Zillet bizden uzaktır” diyerek dünyaya ve dünyevi iktidarlara değer vermediklerini için gösterdi.
Bir gün Peygamberimize bir adam gelerek: “Ey Allah’ın Resülü! Bana öyle bir amel gösterin ki, ben onu yaptığım taktirde Allah beni sevsin, halk da beni sevsin” dedi. Allah resulü (as) “Dünyaya rağbet gösterme, Allah seni sevsin, insanların elinde bulunanlara göz dikme ki onlar da seni sevsin” buyurdular. Bir insan dünyaya rağbet etmezse zaten insanların elindekine de göz dikmez. Dünyevi beklentilerle zalimlere de meyletmez. Böylece hem Allah’ın hem de insanların sevgisini kazanır.
Yazıyı İmam Muhammed Bakır’ın şu sözü ile noktalayalım.
“Mal ve mevki sevgisinin mü’minin dinine verdiği zarar, çobansız bir sürüye, biri önden biri arkadan dalan iki kurdun verdiği zarardan daha hızlı ve yakıcıdır.”

