YENİ Parti siyasi yaşamının ilk kurultayını gerçekleştirdi. Politika üreten fikir insanlarının Parti Meclisinde olması da önemli ancak bu insanların 160 kişilik bir parti meclisinde yüksek bir katkı sunabileceklerini sanmıyorum.
CHP’den ayrılarak Yeni Parti’ye katılanlar arasında bir kopuş ve ayrışma yaşanmaması için PM’nin sayısını artırmak anlaşılabilir bir durumdur ancak siyasi ciddiyetten ve demokratik yarıştan uzak bir uygulama olduğunu düşünüyorum. Parti Meclisi’ni önemsizleştiren bu uygulamalar lider otoriterliğini daha da arttıracaktır. Umarım diğer partiler için de bir örnek teşkil etmez.
Kanaatime göre Yeni Parti, ilkeler temelinde CHP’den farklı yeni bir paradigma ve vizyoner bir tablo ortaya koyamadı. Ayrıca demokratik siyasetin “hukuka bağlı, evrensel değerlere saygılı, yurttaşlara karşı sorumlu ve liyakat sahibi siyasetçilerle” ancak gelişebileceğini hatırlatmak isterim.
Akılları CHP’ye takılmış bir görüntü verdiler. Bu görüntünün bilinçli olarak verildiği de Genel Başkan Özgür Özel’in şu cümlesinden anlıyoruz:
“Önce Türkiye’yi sonra da Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün partisini geri alacağız”
Yeni bir parti; öncelikle siyasette konumlandığı yeri açıklıkla belirleyerek farkını ortaya koyması gerekirdi. Fark yaratamayan bir parti, yeni kurulsa da “yeni” sayılmaz. CHP’nin bir türevi olarak konumlanmak yenilik değildir.
CHP’den farklı olarak siyasi yelpazenin neresinde durduğu, hangi yeni ilkeyi savunduğu, temel sorunlar hakkında çözümün neler olduğu gibi “yeni” diyebileceğimiz öneriler söz konusu olmadı.
Türkiye’nin hukuki, ekonomik, siyasal ve toplumsal sorunlarının hangi siyasi anlayışla çözülebileceğini mevcut partilerden farklı, inandırıcı politikalarla ortaya koymadıkça “yeni” olarak tanımlanması gerçekçi değildir.
—
Yeni Parti Kongresinin otoriter Sistem ve CHP ile bir yüzleşme zemini olmasını beklerdim.
Yeni Parti, CHP politikalarıyla yüzleşerek ve toplumla helalleşerek yeni bir siyaset anlayışı geliştirmek yerine “CHP’ye geri dönmeyi” hedef olarak seçmesi demokratik siyasete olan umutları yok etmektedir.
“Devletçilik” gibi katı ve çağdışı bir ideolojiyle politika yapan partilerin demokrasi iddiası gerçekçi olamaz.
Siyasetin demokratikleşmesini önleyen nedenlerin en başında “tekçilik ve devletçilik” anlayışı gelir. Türkiye’de bu anlayışın mimarı CHP’dir ancak bu anlayışla dürüst, samimi ve gerçekçi bir yüzleşme yapan başka bir parti de olmamıştır. Demokrasi iddiasıyla yola çıkanlar da devlet gücünü kullanarak hukuk dışına çıktıkları, yolsuzluk, yağma, vurgun ve talana karıştıkları için “devletçi” olmak zorunda kaldılar.
Esas olarak sağ, sol, muhafazakâr, milliyetçi, millî görüşçü partilerin tamamında devletçi refleksler hâkim olduğu için demokratikleşme de mümkün olmuyor.
Cumhuriyeti kuran bir parti olarak CHP’nin devletçi refleksler göstermesi anlaşılır bir durumdur. Ancak bu reflekslerin CHP için geleneksel ve devamlı bir politik anlayışa dönüşmesi doğru olmamıştır. Bunda ısrar edilmesi ise hem millet hem demokratik bir devlet için artık SORUN oluşturmaktadır. Yeni Parti’nin öncelikle bu sorunla yüzleşmesi gerekirdi.
Hangi partinin ve kimin ülkeyi yöneteceği değil, nasıl yönetileceği bizim için önemlidir. “Demokrasi ve hukukun üstünlüğü”, hem devlet hem de millet lehine ancak ceberut devlete karşı geliştirilen ilkeler olduğuna göre demokratik siyasetin gereği de bu ilkeleri savunmaktır.
Özgür Özel’in, kendisinin ve partili arkadaşlarının kişisel davalarına yoğunlaşmasını yadırgamıyorum ancak bu durumun hem Türkiye’nin temel somunlarını konuşmayı hem de ana muhalefet sorumluluğunu gereği gibi yerine getirmeyi fazlasıyla engellediğini belirtmek isterim.
Sonuç olarak Yeni Partinin, ülkenin ihtiyaç duyduğu demokratik siyasetten ve geniş tabana yayılmaktan uzak kaldığını belirtmeliyim.
Bu durumda farklı toplumsal kesimleri “demokrasi” ortak paydasında buluşturacak bir partiden söz edemeyiz. Bütün kesimlerin hak ve özgürlüklerini önceleyen, adalet ve eşitliği vazgeçilmez gören, demokratik merkezde konumlanan, söylem ve uygulamalarıyla demokratik siyasetin adresi olacak bir parti ihtiyacı hala devam ediyor.


