MİLLET GEÇİM DERDİNDE, MİLLETİN PARASI NEREDE?
Eriyen alım gücü, ağırlaşan geçim derdi ve adalet arayışı
Türkiye’de milyonlarca emekli, asgari ücretli ve dar gelirli vatandaş her geçen gün daha ağır bir geçim mücadelesi veriyor. Yıllarca çalışan, prim ödeyen, alın teri döken ve ülkesine hizmet eden insanlar bugün en temel ihtiyaçlarını karşılamakta dahi zorlanıyor.
Ekonominin gerçek göstergesi yalnızca maaş rakamları değil, o maaşla ne kadar ihtiyaç karşılanabildiğidir. Bunun en çarpıcı örneklerinden biri çeyrek altın hesabıdır. Yirmi yıl önce bir asgari ücretle yaklaşık 11 çeyrek altın alınabilirken bugün üç çeyrek altın almak bile mümkün olmuyor. Bu tablo, vatandaşın alım gücündeki kaybı açıkça ortaya koyuyor.
Barınma sorunu ise artık başlı başına bir krize dönüşmüş durumda. Birçok vatandaş maaşının önemli bir bölümünü kiraya vermek zorunda kalıyor. Bazı şehirlerde ev kiraları asgari ücreti ve emekli maaşını dahi aşmış durumda. Emekli kirasını, işçi mutfak masrafını, gençler ise geleceğini düşünüyor. İnsanlar maaşlarını aldıkları gün, daha ceplerine girmeden nereye harcayacaklarını hesaplamak zorunda kalıyor.
Peki, yıllarca çalışan bir emekli neden insanca yaşayamıyor? Bir işçi neden çalıştığı hâlde geçinemiyor? Bir vatandaş neden kendi ülkesinde başını sokacak bir ev bulmakta zorlanıyor?
MİLLETİN PARASI NEREDE, HESABINI KİM VERECEK?
Bir tarafta geçim sıkıntısı çeken milyonlar, diğer tarafta belediyelerde gündeme gelen yolsuzluk iddiaları, fonların kullanımı ve kamu ihalelerindeki şaibe tartışmaları…
Milletin parası millet için harcanmalıdır. Belediyelerin bütçeleri, kamu fonları ve ihaleler belli çevrelerin çıkarına değil, toplumun yararına kullanılmalıdır. Kamu kaynaklarının nereye harcandığı şeffaf biçimde açıklanmalı, bütün usulsüzlük ve yolsuzluk iddiaları tarafsızca araştırılmalı, sorumlular hukuk önünde hesap vermelidir.
Bir tarafta pazardan filesini dolduramayan anne, diğer tarafta geçim derdiyle boğuşan emekli; öte tarafta ise hesabı sorulması gereken kamu kaynakları… Bu tablo toplumun vicdanını yaralıyor.
ADALET ÖNCE VATANDAŞIN SOFRASINDA HİSSEDİLMELİ
Ekonomi sadece büyüme rakamlarından, bütçe tablolarından ve istatistiklerden ibaret değildir. Ekonomi; pazarda filesini dolduramayan annenin, kirasını ödeyemeyen emeklinin, ailesini geçindirmeye çalışan işçinin ve torununa harçlık veremeyen dedenin hayatıdır.
Bizim talebimiz ayrıcalık değil, insanca yaşamaktır.
Emekli huzurla yaşamalı, işçi emeğinin karşılığını almalı, gençler geleceğe umutla bakmalı ve her vatandaş barınma hakkına erişebilmelidir.
Milletin alın teriyle oluşturulan kaynaklar, milletin refahı için kullanılmalıdır. Yoksulluk kader değildir. Adil paylaşım, şeffaf yönetim ve hesap verebilirlik bir zorunluluktur.
Unutulmasın: Zulüm abad olmaz, haksızlık baki kalmaz.
Milletin malına sahip çıkmak, milletin hakkını savunmak hepimizin sorumluluğudur.
Çünkü adalet yalnızca mahkeme salonlarında değil; emeklinin sofrasında, işçinin cebinde, vatandaşın evinde ve hayatın her alanında hissedilmelidir. Vesselam

