(Öldürülen altı çocuğunun acısıyla birlikte yaşayan Filistinli bir anneye ithaf ediyorum)
alevler yakıyorken yüreğini
ölmüş annelerin duygularını topluyor
topluyor toprağa serpilmiş sıcak hayallerini
topluyor savaş alanından
hiç tereddüt etmeden
füze rampalarından fırlatıyor öfkesini
bir sevdanın türküsünü yakıyor yüreğinde
yükselen dumanlarla birlikte
ağarıp çıkıyor duyguları gökyüzüne
acıların kıyısında dalgalar vuruyor dağlanmış gül yüzüne
ve yürekleri yakıyor çığlıklar
yanakları yalıyor alevler
alevler, alevler ah alevler
evleri barkları yakıyor alevler
yanakları yalıyor alevler
hep çocukları dağlıyor alevler
saçlarını dalgalandırıyor füze rüzgarları
tanksavarlar yaylım ateşe tutuyor
bilyelerini
ağzında dualar tespih tespih
parmakları silah gibi kurşun sıkıyor geceye
çığlıkları kılıç gibi batıyor vicdanlara
acılar giriyor karınlarına annelerin
bedduaları siyah bir bulut olup kaplıyor gökyüzünü
bir yas örtüsü kaplıyor yeryüzünü
savaşın kıyısında bir çocuk
boynu bükük
gözleri sönük
elleri böğründe suskun bakıyor
gecenin karanlığında yürüyor bir sevdaya
fakat ayakları onu götürüyor başka bir kavgaya
yanı başında bir halk ölüme akıyor
yanı başında bir ırmak acıya dalıyor
bütün umutlarla birlikte
denize batıyor hayal gemisi
savaşın kıyısında bir çocuk
aniden koşuyor, tutunuyor hayatın eteklerine
saçma bir savaş kesiyor önünü
can yeleğini takıp dalıyor acılar denizine
konuşmak istiyor, siyah dumanlar tıkanıyor genzine
koşmak istiyor, saçmalar batıyor ayaklarına
ayakları yalın,yüreği yalın
dünyayla arasındaki duvarlar kalın
saçları simsiyah
çığlıkları simsiyah
duyguları darmadağınık
kelimeler anlamını yitiriyor
işte şimdi
insanlık can çekiyor savaşın orta yerinde
savaşın kıyısında bir çocuk
aniden koşuyor, tutunuyor hayatın eteklerine
can yeleğini takıp dalıyor acılar denizine
İsmail Okutan
Kayıt Tarihi : 9.12.2008 19:02:00
